Wałczenie – wymowa ł jak u niezgłoskotwórczego (w zapisie fonetycznym []).

Wałczenie zaczęło zachodzić w języku polskim od XVI−XVII wieku. Wymowa taka pojawiła się początkowo na wsi (chłopi) i wśród warstw niewykształconych, a od przełomu XIX i XX w. jest ogólnie przyjętą normą. Przedniojęzykowo-zębowe ł, (w zapisie fonetycznym []) występuje współcześnie jedynie w gwarach kresowych oraz na pograniczu wschodnim i południowym. Mimo to w XX w. wciąż wymowa przedniojęzykowa była uczona w szkołach aktorskich, stąd nazywane bywa „ł scenicznym”, i do połowy lat 60. dominowała w filmach, a pojedynczy aktorzy zachowali ją jeszcze w latach 90. Z czasem jej stosowanie w kulturze popularnej zachowało funkcję sygnalizowania kresowego pochodzenia bohaterów lub niosło cechy stereotypów (homoseksualizmu) albo stało się parodystyczne.

Przechodzenie welaryzowanego l ([]) w półsamogłoskę [w] jest częstym zjawiskiem w różnych językach, gdyż głoski te są do siebie bardzo podobne z akustycznego punktu widzenia. Ponieważ głoska [l] na wygłosie sylaby ma większą tendencję do bycia welaryzowaną niż na nagłosie, zjawisko to częściej zachodzi w tej pozycji.