stanowiska pracy opuścili także lekarze z zakładowego ambulatorium.
Po spaleniu się dachu w hali maszyn turbogeneratory pracowały dalej w budynku bez dachu, zabezpieczone prowizorycznie brezentem rozpiętym na rusztowaniach z desek. Produkcja energii elektrycznej została przerwana 23 września po zbombardowaniu przez Niemców kotłowni i hali maszyn.
W wyniku niemieckiego ostrzału zginęło czterech pracowników elektrowni, a kilkudziesięciu zostało rannych. W schronach elektrowni przebywało ok. 2 tysięcy osób.
Dostawy energii elektrycznej do miasta udało się przywrócić w pierwszej dekadzie października 1939 roku. Do odgruzowywania terenu elektrowni Niemcy wykorzystywali pracę przymusową Żydów. W lutym 1941 roku elektrownia wraz z czterema innymi najbardziej dochodowymi przedsiębiorstwami miejskimi weszła w skład grupy Przedsiębiorstw Zaopatrywania i Komunikacji, która została wyłączona spod kompetencji komisarycznego burmistrza miasta Juliana Kulskiego, podporządkowana Urzędowi Pełnomocnika Szefa Okręgu na m. Warszawę i zaczęła być nadzorowana przez Ernesta Dürrfelda.