Równocześnie pomieszczono się przy nim szkołę wraz z mieszkaniem dla nauczyciela. Od początku istnienia parafii utrwalił się jej podział na zbór miejski (niemieckojęzyczny) i wiejski (polskojęzyczny), który trwał do 1939 roku. W 1749 roku do Pszczyny został ostatecznie sprowadzony ks. Machal. Był on pierwszym proboszczem nowo utworzonej parafii ewangelickiej po okresie kontrreformacji. Zatrudniono również drugiego pastora – ks. Zygmunta Bartelmusa z Bielska, który później został proboszczem. Niestety, w 1748 roku w Pszczynie miał miejsce wielki pożar, który strawił m.in. kościół ewangelicki. W jego odbudowie pomógł książę Jan Erdmann. W 1765 roku zawiązała się parafia ewangelicka w Golasowicach. W 1817 powstał Ewangelicki Kościół Unii Staropruskiej, który połączył w Prusach ewangelików augsburskich (luteran) i reformowanych (kalwinistów). Od pory powstania parafii wiernych pszczyńskiego zboru chowano na cmentarzu Świętego Krzyża, jednak z powodu sporów z katolikami, ewangelicy założyli swoją własną nekropolię, która do dziś znajduje się na rogu ul. Katowickiej i ul. Hallera. Kościół pierwotnie został wybudowany bez wieży, jednak w roku ok. 1860 dobudowano ją. W 1905 r. z niewyjaśnionych przyczyn spłonął kościół. W 1907 r. został odbudowany. Zmieniono jednak dość poważnie jego wygląd z zewnątrz, jak i wewnątrz.