Muzyka Schnittke zaliczany jest do czołowych przedstawicieli postmodernizmu w muzyce – jako współtwórca i teoretyk polistylizmu – jednej z cech sztuki drugiej połowy XX wiekuИ.В. Кондаков, Музыка в контексте исторического времен. Прорыв к полистилистике. Творчество Альфреда Шнитке и искусство XXI века, Экономика. Социология. Менеджмент, s. 147.. Jego muzyka wywodzi się z tradycji rosyjskich (Dmitrij SzostakowiczА.В. Ивашкин, Беседы с Альфредом Шнитке, s. 80. i Igor StrawinskiД.И. Шульгин, Годы неизвестности Альфреда Шнитке. Беседы с композитором, s. 28.), niemieckich (Gustav MahlerА.В. Ивашкин, Беседы с Альфредом Шнитке, s. 36, 80. i Alban BergА.В. Ивашкин, Беседы с Альфредом Шнитке, s. 36.) oraz amerykańskich (Charles IvesА.В. Ивашкин, Беседы с Альфредом Шнитке, s. 147.). Schnittkego zestawia się niekiedy z Szostakowiczem – tak ze względu na inspiracje, jak z uwagi na zakres jego twórczości. O ile jednak Szostakowicz zaczynał komponować w burzliwych czasach porewolucyjnych i kontynuował pracę w epoce terroru stalinowskiego, to pierwsze utwory Schnittkego powstawały w czasie odwilży chruszczowowskiej, a większość jego dorosłego życia przypadła na stagnację rządów Breżniewa i realizmu socjalistycznegoG. Przebinda, Po śmierci Alfreda Schnittke.