W jelicie pierwszego żywiciela pośredniego onkosfera zrzuca otoczkę, a następnie przedostaje się przez ścianę jelita do jamy ciała, gdzie po 2–3 tygodniach przekształcają się w wydłużony procerkoid o długości ok. 550 μm. Drugim żywicielem pośrednim jest ryba (najczęściej z rodziny karpiowatych, łososiowatych, okoniowatych lub szczupakowatych). W jej mięśniach, w ciągu 7–70 dni procerkoid przekształca się w białawy, wydłużony plerocerkoid o długości 10–50 mm i szerokości 2–3 mm, wykazujący pseudosegmentację. To stadium ma bruzdy czepne na skoleksie i jest zdolny do pasożytnictwa paratenicznego, tzn. może przedostawać się z organizmu jednej ryby do innej (zwykle drapieżnej) bez zmiany formy rozwojowej. W tym stanie plerocerkoid może przeżyć nawet kilkanaście lat.
Chorobotwórczość Dla człowieka oraz innych żywicieli ostatecznych formą inwazyjną jest plerocerkoid, zazwyczaj w inwazji bierze udział jeden osobnik bruzdogłowca szerokiego (chociaż znane są również przypadki bardziej intensywne). Zakażenie następuje drogą pokarmową w wyniku spożycia surowych (lub prawie surowych) ryb będących drugim żywicielem pośrednim tego pasożyta. Po wniknięciu do organizmu żywiciela ostatecznego, w ciągu 3–5 tygodni plerocerkoid przekształca się w dojrzałego osobnika, który dziennie wytwarza około 30 nowych proglotydów.