W praktyce hasło „kopenhaskie” bywało używane co najmniej w trzech znaczeniach: jako opis historycznego środowiska Bohra, jako nazwa podręcznikowej ortodoksji łączącej regułę Borna, kolaps i klasyczną aparaturę oraz jako etykieta dla szerzej rozumianych stanowisk antyrealistycznych lub instrumentalistycznych. Dlatego współczesne opracowania coraz częściej mówią o interpretacjach „typu kopenhaskiego”, a nie o jednej bezspornej wersji poglądu.
Podstawowe idee Nie istnieje kanoniczna lista postulatów interpretacji kopenhaskiej akceptowana przez wszystkich autorów. Najczęściej wskazuje się jednak cztery elementy: indeterministyczny charakter pojedynczych wyników, probabilistyczną rolę funkcji falowej, komplementarność opisów eksperymentalnych oraz wymóg, aby wynik pomiaru miał postać klasycznie komunikowalnego faktu doświadczalnego.
W tym ujęciu mechanika kwantowa nie opisuje po prostu układu jako małego klasycznego obiektu z ukrytym zestawem własności. Formalizm pozwala przewidywać rozkłady możliwych wyników, natomiast pytanie o konkretną wielkość fizyczną ma sens dopiero w powiązaniu z procedurą przygotowania i pomiaru, która tę wielkość operacyjnie definiuje.