Michał Serwacy Wiśniowiecki herbu Korybut (ur. 13 maja 1680, zm. 16 września 1744) – książę, hetman wielki litewski 1703–1707, 1710–1713 i od 1735, regimentarz wojsk litewskich od 1730, hetman polny litewski 1702–1703 i 1707–1709, wojewoda wileński od 1735, kanclerz wielki litewski od 1720, kasztelan wileński od 1703, starosta piński, wołkowyski, gliniański, wilkiski, wilkowski, kirśnieński, metelski i merecki, kawaler Orderu Orła Białego. Syn Konstantego Wiśniowieckiego oraz Anny z Chodorowskich. Młodszy brat Janusza Antoniego, ostatni męski przedstawiciel rodu Wiśniowieckich.
Życiorys Jego ojciec zmarł, gdy Michał miał 6 lat i wychowaniem jego oraz starszego brata zajął się ojczym, Jan Karol Dolski. Uczył się w kolegium jezuickim we Lwowie, które ukończył w 1695 roku. W tym samym czasie zmarł jego ojczym i jego matka chcąc zachować majątek po drugim mężu szybko zaaranżowała małżeństwo jego córki z pierwszego małżeństwa, Katarzyny z Michałem Serwacym, choć wówczas miał on zaledwie 15 lat. Ślub odbył się bez rozgłosu, aby uprzedzić protesty rodziny Katarzyny, która mogła przejąć opiekę nad nią i jej majątkiem. Zaraz po ślubie jednak nie zamieszkał wraz z małżonką, a udał się w podróż zagraniczną, w czasie której rok spędził w szkole wojskowej w Paryżu.