Notacja głosek niewystępujących w języku polskim Pośród nich najważniejsze to: pinyin: ü, IPA: y – najczęściej zapisywane jako ü; pinyin: ng, IPA: ŋ – „n” tylnojęzykowe, np. „Huang”; pinyin: e, IPA: ɤ – gardłowe „e”, np. „Huang He” (dawniej: Huang Ho); w transkrypcji Jabłońskiego stosowano za Wadem-Gilesem zapis ê, który został usunięty dopiero przez M. Künstlera; pinyin: r, IPA: ʐ – retrofleksyjne (apikalno-postalweolarne) „ż”;
Notacja przydechu Przydech to lekkie „ch” (h bezdźwięczne) występujące po spółgłosce. Tworzy on całą kategorię spółgłosek przydechowych, które w polskim naturalnie nie występują, choć są łatwe do opanowania. Do tej pory polscy autorzy radzili sobie z tym problemem na następujące sposoby: użycie apostrofu, jak w transkrypcji EFEO, Jabłońskiego I czy Wade'a-Gilesa (np. „ts'in”, „p'u” itd.); dopisanie litery „h” lub dwuznaku „ch”, także pomniejszoną czcionką w górnym rejestrze, np. czhung, czchung; pominięcie przydechu, jak w transkrypcji PWN, co upraszcza zapis, ale w ten sposób np. różnica między „tsin” (wym. cin) a „ts'in” (ćchin) przestaje być widoczna; głoski przydechowe są oddawane poprzez litery oznaczające w językach europejskich głoski bezdźwięczne, a bezprzydechowe – poprzez litery oznaczające głoski dźwięczne. Np.