„p” oznacza głoskę z przydechem, a „b” głoskę bez przydechu (coś pośredniego między polskimi „p” i „b”). Metoda ta występuje w transkrypcjach pinyin, Jaworskiego II, niemieckiej czy rosyjskiej,
Notacja dyftongów i tryftongów W chińskim są wymawiane jako jedna sylaba, co jest nienaturalne dla użytkowników jęz. polskiego. Zapożyczone z transkrypcji zachodnich (angielskich i francuskich, także pinyin) stosowanie -ao zamiast -au jest źródłem błędnego czytania dwusylabowego nazwiska „Mao” jako ma-o, zamiast poprawnie jako mau. Podobnie zapis z półsamogłoskowym -u- przed samogłoską powoduje czytanie wielosylabowe, np. „Hua Kuo-feng” czytane jest hu-a ku-o feng, zamiast poprawnie „hła kło-fę”. Wreszcie sylaby z „-ui” należy wymawiać jak -łej, a nie jak są wymawiane popularnie: z -uj. Tego problemu Jaworski-Jabłoński uniknęli tylko w przypadku sylaby (pinyin:) „hui”, zapisując ją huei, ale tylko po to, by uniknąć wulgaryzmu (bo (pinyin:) „shui” zapisują już szui). Mniejszy problem sprawia dwugłoska „-ou”, wymawiana jak oł.