Ponieważ odmówił współpracy – pod groźbą uwięzienia w obozie KL Auschwitz – zażądano od niego, aby oskarżył katolickich biskupów Stanisława Galla i Czesława Sokołowskiego o zajmowanie się polityką. Miał to być pretekst do wysłania ich do KL Dachau. I tym razem biskup odmówił. W 1940 został aresztowany przez Gestapo i osadzony w warszawskim areszcie śledczym przy alei Szucha. Skazano go na śmierć. W 1941, tuż przed egzekucją, wyrok zamieniono na pobyt w obozie koncentracyjnym KL Auschwitz. Ostatecznie jednak biskup Faron trafił na dwa lata do więzienia w Siedlcach.
Po uwolnieniu Władysław Faron osiadł w Legionowie. W 1945 roku uczestniczył tam w organizacji powojennego samorządu terytorialnego. Pełnił funkcję pierwszego przewodniczącego Prezydium Gminnej Rady Narodowej. Stworzył też od podstaw parafię starokatolicką i wybudował świątynię. Parafia nie odniosła ona jednak sukcesu misyjnego i szybko straciła wszystkich wiernych. Po tym niepowodzeniu przeniósł się do Łodzi, gdzie objął probostwo w tamtejszej parafii starokatolickiej. W tym czasie z inicjatywy Chrześcijańskiej Rady Ekumenicznej próbował zorganizować na terenie Polski unię Kościołów starokatolickich złożoną ze Starokatolickiego Kościoła Mariawitów, diecezji polskiej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego i Polskiego Kościoła Starokatolickiego.