W 1934 biskup Władysław Faron konsekrował w Warszawie dwóch swoich sufraganów: Adama Jurgielewicza i Jana Perkowskiego. W 1936 w Polskim Kościele Starokatolickim doszło do kryzysu. Władysław Faron próbował pojednać się z PNKK i nawiązał w tym celu kontakt z biskupem Franciszkiem Hodurem. Zabiegi te jednak udaremnili pozostali hierarchowie. W efekcie napięć i nieporozumień wewnątrz Kościoła doszło do rozłamu między biskupami. Wspólnotę biskupa Farona opuścił wraz z podległymi mu parafiami biskup Jurgielewicz. Perkowski natomiast wyjechał do Brazylii, gdzie rozpoczął starania o utworzenie diecezji starokatolickiej. Misja te zaowocowała podjęciem współpracy Polskiego Kościoła Starokatolickiego z Wolnym Kościołem Katolickim i jego liderem Salomão Barbosa Ferrazem.
Podczas II wojny światowej działalnością biskupa Farona zainteresowały się niemieckie władze okupacyjne w Generalnym Gubernatorstwie. Najpierw Niemcy próbowali administracyjnie zmusić go do połączenia Polskiego Kościoła Starokatolickiego z tolerowanym Kościołem Starokatolickim Unii Utrechckiej w Generalnym Gubernatorstwie lub ze Starokatolickim Kościołem Mariawitów. Później zaczęli go szantażować.