u dzieci opisywano akrodynię (zespół skórno-nerwowy związany z narażeniem na rtęć).
W narażeniu na metylortęć typowe mogą być parestezje, ataksja, zaburzenia mowy oraz zaburzenia widzenia i słuchu, a w ciężkich zatruciach także trwałe ubytki neurologiczne. Szczególnie podkreśla się ryzyko zaburzeń rozwoju układu nerwowego u dzieci narażonych prenatalnie na metylortęć.
Powikłania Do najważniejszych powikłań rtęcicy zalicza się: trwałe następstwa neurologiczne (m.in. utrwalone drżenie, zaburzenia czucia i koordynacji, zaburzenia poznawcze) oraz przewlekłe zaburzenia neuropsychologiczne; uszkodzenie nerek (od utrwalonych zaburzeń funkcji po następstwa po ciężkim zatruciu); trwałe ubytki słuchu i wzroku w ciężkich zatruciach związkami organicznymi rtęci, w tym metylortęcią; ciężkie powikłania oddechowe po masywnym wdychaniu par rtęci (m.in. obrzęk płuc i niewydolność oddechowa); powikłania rozwojowe u płodu i dziecka po ekspozycji prenatalnej (zaburzenia rozwoju neurologicznego); zgon w przypadkach ciężkiego zatrucia.