Osobnym problemem jest kwestia nazewnictwa niemieckiego, gdzie funkcjonują dwie oboczności – Holländer i Hauländer. Według wczesnej historiografii niemieckiejFranz Guradze, Der Bauer in Posen w Zeitschrift der Historischen Gesellschaft für die Provinz Posen, XIII, 1898 oraz Stenger, Von den Hauländern in Südpreussen w Jahrbücher der Preussische Monarchie, t. II, 1798 to dwa odrębne określenia, pozwalające rozróżnić typ osadnictwa. Olędrów sprowadzano bowiem głównie na trudne tereny, wymagające odpowiedniego przygotowania do uprawy bądź hodowli. Wzmiankowani historycy przekonywali zatem, że na nizinnych, nadrzecznych terenach zalewowych osadników nazywano Holländer (nawiązując do niderlandzkich osadników, specjalistów od melioracji i osuszania), zaś tam, gdzie występowały gęste lasy wymagające karczunku, kolonistów zwano Hauländer (od niemieckiego hauen – ciąć, karczować). Pogląd ten jednak uznano za niesłuszny (zarówno w historiografii niemieckiej, jak i polskiejMax Beheim-Schwarzbach, Hohenzollernsche Colonisationen. Ein Beitrag zur Geschichte der Colonisation des östlichen Deutschlands, Lipsk 1874; Walter Maas, Hauländereien, Holländereien w Deutsche Wissenschaftliche Zeitschrift für Polen, zesz. 29, Poznań 1935;