Obozy dla Polaków w powiecie raciborskim () – niemieckie obozy koncentracyjne dla Polaków.
Historia
We wrześniu 1939 roku, po zdobyciu polskiego Śląska władzę na tym terenie przejęła niemiecka administracja. Racibórz, miasto przed wojną należało do Rzeszy, znalazł się w tzw. Odcinku Górnośląskim jako powiat miejski (Stadtkreis) oraz powiat ziemski (Landkreis). Przy czym po zmianach administracyjnych powiat raciborski obejmował część obecnych terenów Czech z Dolnym Beneszowem (niem. Beneshau, cz. Dolní Benešov) oraz część dzisiejszego powiatu wodzisławskiego z Gorzycami i Gorzyczkami.
W raciborskiem istniało najwięcej obozów dla Polaków (Polenlager). Znajdowały się one w miejscowościach: Racibórz (Ratibor), Pogrzebień (Pogrzebin), Gorzyce, Gorzyczki, Dolny Beneszów. Zarządzał nimi w ramach Volksdeutsche Mittelstelle (VoMi) – Centrala Przesiedleń Niemców, dla powiatu raciborskiego SS-Sturmführer Möbius. Po nim funkcję tę objął SS-mann Schömitz. Wiadomo, że do stacji w Brzeziu, dzisiejszej dzielnicy Raciborza, kierowano pociągi z więźniami z Gorzyczek oraz dowożono osoby z różnych miejscowości, trafiali oni do obozu w Pogrzebieniu.