Dzięki zachowanej części dokumentacji niemieckiego Urząd Zdrowia z Raciborza (Gesundheisamt Ratibor) i Urzędu Pracy (Arbeitsamt) wiadomo, że lekarz powiatowy miał być obecny przy segregacji więźniów, a wiele setek Polaków zostało osadzonych w różnych obozach na terenie powiatu raciborskiego.
Bezpośredni wpływ na powstanie obozów dla ludności polskiej miała polityka przesiedleńcza Niemiec. W Katowicach mieściło się Dowództwo Operacyjne VoMi dla Górnego Śląska, a w powiatach dowództwa powiatowe, w tym w Raciborzu, które prowadziło aż 12 obozów dla przesiedleńców niemieckich. Były to obozy m.in. umiejscowione w raciborskich parafiach: św. Mikołaja – „Nikolaus-Heim” nr 73, Najświętszego Serca Pana Jezusa – „Herz-Jesu-Stift” nr 74, św. Paschalisa, klasztor Franciszkanów – Franziskaner Kloster nr 77 i Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii, Dom św. Notburgi – „Notburga-Heim” nr 78. Umieszczano tam np. Niemców z ZSRR i Lotaryngii.