Był ponadto w finałach mistrzostw profesjonalistów na Wembley w 1951 (przegrał z Gonzálezem), 1957 (porażka z Kenem Rosewallem), 1959 (porażka z Malem Andersonem) i 1960 (ponownie porażka z Rosewallem). W sezonie 1949–1950 zdecydowanie wygrał serię pojedynków z Frankiem Parkerem, rozgrywaną obok pojedynków Kramera i Gonzáleza. Do głównego touru Segura został dopuszczony w sezonie 1950/1951, ale uległ Kramerowi w serii pojedynków 28:64, chociaż na inaugurację w nowojorskiej Madison Square Garden wygrał nadspodziewanie wysoko 6:1, 6:2, 6:1. W 1953 rywalizował z powodzeniem z Kenem McGregorem (wygrał serię 74:25), ale ponownie w cieniu pojedynków Kramera, tym razem z Frankiem Sedgmanem. Rok później uczestniczył w rywalizacji z Gonzálezem, Sedgmanem i weteranem Budge’em, którą na swoją korzyść rozstrzygnął González (Segura był drugi, przegrał 21:30 z Gonzálezem, z Sedgmanem osiągnął wynik 23:22). W 1956 pokonał w tourze Hartwiga 56:22, w 1957 pokonał Pailsa 51:8, w 1958 uległ Trabertowi 31:34.