Dorobek geopolityczny Greków został przejęty przez Rzymian (Oktawian August, Korneliusz Tacyt), a w średniowieczu przez Arabów (Ibn Chaldun).

Za największe dzieło geopolityczne początków ery nowożytnej uchodzi „Relationi Universali" Giovanniego Botero Benese, wydane w Rzymie w latach 1591-1598 w czterech tomach. Botero wyjaśnił, że pozycja państwa na arenie międzynarodowej zależy od bogactw naturalnych (Richezze), sprawności organizacji politycznej (Gouerno), potencjału gospodarki (Forze) i bezpieczeństwa granic (Principi cinfinanti), a mierzy się je wykorzystując metody statystyki opisowej oraz wiedzę antropologiczną i demograficzną. W 1612 r. Bartłomiej Keckermann wydał w Gdańsku podobne dzieło zatytułowane „Systema geographicum duobus libris adornatum & publice olim prælectum". Akcentował on użyteczność geografii dla wyjaśnienia losów państw i narodów oraz ich sytuacji międzynarodowej, nazywał ją „okiem i światłem historii". W 1748 r. francuski prawnik i dyplomata, Charles Louis de Secondat, baron de la Brède at de Montesquieu, zwany w Polsce Monteskiuszem, opublikował dzieło „O duchu praw", w którym m.in.