zaproponował trójpodział władzy, wskazując jednocześnie na konieczność dostosowania stanowionego prawa do warunków geograficznych państwa (lokalizacji, klimatu, sposobu gospodarowania wynikającego z „fizycznej natury rzeczy" oraz cech kulturowych społeczeństwa). Monteskiusz rozumiał zależność i prawa od „natury ziemi" w sposób deterministyczny, tzn. rozwój państw zależy przede wszystkim od obowiązującego prawa, które z kolei uwarunkowane jest całą gamą czynników geograficznych, odgrywających w ostatecznym rachunku rolę decydującą.
Epoka oświecenia to okres wielkiej debaty nad przyczynami wzrostu lub upadku potęgi państwa. Merkantyliści, w tym Jean Baptiste Colbert - minister handlu i finansów w rządzie Ludwika XIV, uważali, że źródło sukcesu (potęga państwa) zależy od dbałości o dochody skarbowe. Inni, jak np. William Petty - założyciel słynnego Royal Society w Londynie - uważali, że zaludnienie i wydajność pracy jest podstawą sukcesu. Z kolei fizjokraci prawdziwego źródła bogactwa upatrywali w zasobach tkwiących w ziemi, zwłaszcza w dostępności ziemi uprawnej (François Quesnay, Anne-Robert-Jacques Turgot). Do debaty weszli także liberałowie z Adamem Smithem na czele, którzy głosili, że potęga gospodarcza bierze się ze swobody działalności gospodarczej i wolnego handlu.