Ada Lovelace napisała siedem notatek, których długość była trzykrotnie dłuższa od tłumaczenia tekstu Menabrei. Notatki podpisała inicjałami A.A.L. W notatce G Ada Lovelace przedstawiła ciąg instrukcji, umożliwiający obliczenie liczb Bernoulliego. W innej notatce zawarła pogląd, że maszyna jest w stanie wykonywać wyłącznie zadania nakazane przez jej użytkownika. Podczas prac nad tłumaczeniem Ada Lovelace poprawiła błędy wprowadzone przez Menabreę.
Wyjaśnienie funkcji maszyny różnicowej było trudnym zadaniem. Wielu naukowców nie rozumiało tej koncepcji, a brytyjskie instytucje nie wykazywały nią większego zainteresowania. Notatki Lovelace’a musiały nawet wyjaśniać, czym Maszyna Analityczna różniła się od oryginalnej Maszyny Różnicowej.
W 1953, ponad wiek po śmierci Ady, notatki zostały ponownie opublikowane. Maszynę uważa się obecnie za inspirację do skonstruowania późniejszych komputerów, z kolei algorytm uznawany jest przez wielu za pierwszy program komputerowy.