Monolatria (z gr. monos – „jedyny” + latreía – „służba bogu”) – oddawanie przez daną społeczność czci boskiej wyłącznie jednemu bóstwu, bez zaprzeczania istnieniu innych bóstw, lub z dopuszczaniem kultu innych bóstw przez inne społeczności.
W monolatrii istotne jest aktywne oddawanie czci, czyli praktyki religijne, a nie jedynie kwestia wiary. Inne bóstwa są podporządkowane bogu dominującemu, są marginalne lub są bytami innego rodzaju.
Pojęcia zbliżone Termin został prawdopodobnie wprowadzony przez Juliusa Wellhausena w drugiej połowie XIX w. Było to jedno z pojęć, za pomocą których próbowano opisać formy religijności nie będące ani monoteizmem, ani politeizmem. Zgodnie z dominującym w połowie XIX w. ewolucjonistycznym podejściem do religii, uznawano, że religie rozwijają się od wielobóstwa do monoteizmu. Pomiędzy tymi stadiami miały występować etapy pośrednie.