Buccaneery używane były na czterech brytyjskich lotniskowcach w składzie 3 operacyjnych dywizjonów FAA: 800, 801, 809, szkolnym dywizjonie 736 oraz w szkolnych eskadrach 700Z, 700B (sformowanej w celu wprowadzenia wersji S.2) i testowym dywizjonie 803 FAA: HMS „Victorious” 801 dywizjon FAA, S.1, 1962–1965; S.2, 1965-67 HMS „Eagle” 800 dywizjon FAA, S.1, 1964–66; S.2 1967-72 HMS „Hermes” 809 dywizjon FAA, S.2, 1966–68 801 dywizjon FAA, S.2, 1968–70 HMS „Ark Royal” 809 dywizjon FAA, S.2, 1970–78
Royal Air Force Pierwszą jednostką RAF-u używającą Buccaneerów był 12 dywizjon w Honington, sformowany w październiku 1969. W październiku 1970 i styczniu 1971 sformowano kolejne dwa dywizjony: 15 i 16, stacjonujące w Laarbruch w RFN. W 1974 sformowano 208 dywizjon w Honington, a w 1979 – 216 dywizjon, kończąc przejmowanie Buccaneerów z lotnictwa morskiego. W celu przeszkalania załóg z innych samolotów sformowano też jednostkę przeszkolenia operacyjnego 237 OCU (Operational Conversion Unit). Dywizjony 12 i 216 przeznaczone były do obrony wybrzeża i zwalczania okrętów. RAF używał ogółem ok. 90 Buccaneerów.