thumb|Buccaneer RAF-u w typowym kamuflażu, 1981 Od 1972 wprowadzono wersję S.2B przystosowaną do pocisków Martel, ale używano ich operacyjnie dopiero od 1974, w 12 dywizjonie. Z kolei dywizjony bazujące w RFN były przystosowane do przenoszenia broni jądrowej. Od 1977 Buccaneery RAF-u uczestniczyły w dorocznych ćwiczeniach w bombardowaniu Red Flag w Nevadzie w Stany Zjednoczone, gdzie osiągały bardzo dobre rezultaty w atakach z niskiego pułapu. Jednakże, w 1980 jeden z nich podczas ćwiczeń rozpadł się w powietrzu na skutek zmęczenia konstrukcji dźwigarów skrzydeł intensywnie używanych samolotów wersji S.2. Częściowo wzmocniono ich konstrukcję, zmniejszono też intensywność lotów przez czasowe uziemienie, a 216 dywizjon rozwiązano. Od 1983 rozpoczęto też ich zastępowanie nowymi samolotami Panavia Tornado (w 1983 Tornada otrzymał 15 dywizjon, w 1984 – 16 dywizjon).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Blackburn Buccaneer · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.