Do najszerzej rozprzestrzenionych, niemal kosmopolitycznych gatunków należą: Pseudolycopodiella caroliniana i widłak goździsty Lycopodium clavatum (obu brak tylko w Australii) oraz Palhinhaea cernua.
W polskiej florze występują przedstawiciele rodzajów: widłaczek (Lycopodiella), widlicz (Diphasiastrum), wroniec (Huperzia), widłak (Lycopodium) i kolcowidłak (Spinulum). Wszystkie te rośliny objęte są w Polsce ochroną gatunkową.
Morfologia thumb|Widłaczek torfowy thumb|Palhinhaea torta Pokrój sporofitu Pokolenie trwałe, o pędach typu protosteli rozgałęziających się dychotomicznie. U części przedstawicieli odgałęzienia są do siebie podobne (Huperzia, Phlegmarius), u innych zróżnicowane (pseudomonopodialne). U niektórych przedstawicieli odgałęzienia pędu nie dzielą się dalej, u innych bywają silnie podzielone (w przypadku rodzaju Phylloglossum pęd jest skrócony i nierozgałęziony). Pędy często są płożące (na powierzchni lub pod nią), zwisające lub wspinające się, czasem prosto wzniesione (Huperzia) lub z prosto wzniesionymi odgałęzieniami nierozgałęzionymi (np. Lycopodiella), rozgałęziającymi co najwyżej raz widlasto (Spinulum) lub rozgałęziającymi się drzewkowato (Pseudolycopodium, Dendrolycopodium). U niektórych rodzajów odgałęzienia układają się w jednej płaszczyźnie (np. Pseudodiphasium, Diphasiastrum).