Z dolnej części pędów kontaktującej się z podłożem wyrastają korzenie przybyszowe rozgałęziające się dychotomicznie. W niektórych rodzajach szczytowe lub boczne odcinki pędów tworzą formy przetrwalnikowe – skrócone, zgrubiałe odcinki (bulwki) np. u Huperzia, Lycopodiella, Phylloglossum i Pseudolycopodiella.
Liście (mikrofile) Niewielkie, symetryczne, siedzące, bez ogonka – z szeroką nasadą wyrastającą z łodygi, na końcu zaostrzone. Zwykle płaskie, rzadko nieco mięsiste (u Phylloglossum). Wyrastają skrętolegle, czasem w wyraźnych rzędach, rzadko naprzeciwlegle lub okółkowo. U części rodzajów z podrodziny Lycopodioideae liście płonne są zróżnicowane wielkością (boczne większe i szersze, grzbietowe mniejsze i węższe). Środkiem liścia biegnie pojedyncza, nierozgałęziona centralna wiązka przewodząca (żyłka liściowa), złożona z cewek, które w dolnej części żyłki otoczone są niewielką ilością łyka. W odróżnieniu od liści innych naczyniowych (makrofili) w walcu osiowym nie ma luk (szczelin) ponad miejscem odgałęzienia się wiązki przewodzącej prowadzącej do mikrofila. Wiązka otoczona jest zwartą tkanką miękiszową i skórką, w której z obu stron liścia, a u części przedstawicieli tylko z dołu znajdują się aparaty szparkowe.