krańce Półwyspu Iberyjskiego i obszary nad górnym Dunajem, gdzie lokuje ich miasto Pyrene; inny grecki historyk Ksenofont (IV wiek p.n.e.) w swoim dziele Historia Grecka podaje pierwszą wzmiankę o obecności Celtów w Grecji – Dionizjusz I, tyran Syrakuz wysyła najemników celtyckich do walki z Tebami; Arystoteles opisuje ich jako ponad miarę twardych, okrutnych i wojowniczych ludzi; pod koniec II i w I wieku p.n.e. wspomina o nich Polibiusz a Posejdonios z Apamei opisuje Galów żyjących na terenach dzisiejszej Francji i Hiszpanii (jest to opis podróży przez te ziemie); historyk rzymski Liwiusz, żyjący w latach 59 p.n.e.–17 r. n.e., w piątej księdze Dziejów podaje informacje o Celtach przy okazji opisu ich najazdu na Rzym (390 p.n.e.); grecki geograf Strabon (I wiek) w swoich dziełach wspomina Celtów jako wojowniczy naród; Juliusz Cezar w swoim dziele Commentarii de Bello Gallico pozostawił najobszerniejszy opis obyczajów i życia Galów; rzymski historyk Ammianus Marcellinus (IV wiek) pisze z kolei: cały zastęp obcych nie zdoła sprostać jednemu Celtowi, jeśli przyzwie on na pomoc żonę, która jest zazwyczaj bardzo silna i niebieskooka.
Drogi ekspansji Celtów