Celtowie prowadzili przypuszczalnie handel bursztynem, co wydaje się potwierdzać znalezisko magazynu tego surowca we Wrocławiu – Partynicach (około 1500 kg).
W IV wieku p.n.e. Celtowie dotarli także na południowe obszary Górnego Śląska – na Płaskowyż Głubczycki (m.in. Samborowice, Kietrz, Nowa Cerekwia) oraz do zachodniej Małopolski w okolice Krakowa, gdzie w rejonie Nowej Huty zlokalizowano położone blisko siebie stanowiska Krzesławice, Pleszów, Mogiła, Wyciąże, Cło, a w innych rejonach stanowiska Wieliczka, Iwanowice, Pełczyska, Modlniczka, Aleksandrowice, Kryspinów, Korytnica i inne. Ta pierwsza faza z IV wieku p.n.e. może być łączona z plemieniem Bojów i kontrolą Bursztynowego SzlakuAndrzej Kokowski, Starożytna Polska, Wydawnictwo Trio, Warszawa, 2005, s. 31-51.. W II w. p.n.e. na obszary zamieszkane przez Celtów pod Krakowem zaczęły napływać grupy ludności identyfikowane z kulturą przeworską, integrując się z etnosem celtyckim i ta specyficzna mozaika określana jest mianem „Grupy tynieckiej”Dulęba Przemysław, Geneza zachodniomałopolskiej enklawy kultury lateńskiej i jej powiązania z innymi regionami osadnictwa celtyckiego, [w:] J. Čižmářová, N. Venclová, G. Březinová (red.), Moravské křižovatky.