Podczas jego pracy w ministerstwie, powołano Komisję do Badań Dziejów Wychowania i Szkolnictwa w Polsce z siedzibą w Krakowie. Przygotowano także ustawę o tymczasowym ustroju władz szkolnych, którą uchwalono w czerwcu 1920 r. Zakładała ona decentralizację poprzez podział na okręgi szkolne na czele z kuratorami, ministerstwo przejęło kierownictwo i nadzór zwierzchni nad wychowaniem publicznym i szkolnictwem wyższym, a także zniosła zależność władz szkolnych od administracji politycznej. Kolejne kluczowe ustawy były z lipca 1920 r. o ludowych szkołach rolniczych oraz o szkołach akademickich. Ta druga określała zasady ustroju akademickiego. Uczelnie zostały poddane zwierzchnictwu MWRiOP, lecz większość decyzji mogły podejmować w ramach własnych organów kolegialnych, zyskały osobowość prawną, mogły przyjmować darowizny i przede wszystkim zagwarantowano im wolność nauki i nauczania.

W 1923 r. został przewodniczącym Komisji Oceny Książek do Czytania dla Młodzieży Szkolnej. Trzy lata później został szefem Oddziału Metodyki Fizyki i Chemii Komisji Pedagogicznej z siedzibą w Warszawie, zajmując się wydawaniem rocznika „Fizyka i Chemia w Szkole”. Ponadto mianowano go przewodniczącym Komisji Egzaminów Państwowych w Warszawie dla nauczyciel szkół średnich.