Trzy razy znalazł się w dziesiątce Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najpopularniejszego sportowca Polski. W pierwszej edycji powojennej w 1948 zamykał dziesiątkę, rok później był piąty, w 1950 – trzeci (za gimnastyczką Heleną Rakoczy i lekkoatletą Emilem Kiszką). W czasach występów na Zachodzie pozostawał nieobecny w Plebiscycie, a jego sukcesy przyczyniły się do anulowania edycji Plebiscytu z 1953 (władze obawiały się wysokiej pozycji czy nawet zwycięstwa nieuznawanego sportowca). W przeprowadzonej w 1988 ankiecie fachowców, zastępującej ówczesny plebiscyt, Skonecki uplasował się na 9. miejscu.
Kontynuujący starty po 40. roku życia Skonecki otrzymał przydomek „Dziekana polskiego tenisa”. Po zakończeniu kariery wyjechał do Austrii, gdzie prowadził szkółki tenisowe. Brał również udział w rozgrywkach weteranów. Zmarł w Wiedniu w wieku 63 lat.
W części statystycznych wykazów zagranicznych Skonecki figuruje z błędnym imieniem „Włodzimierz” (Vladimir).
Przypisy