mały|Nagrobek Władysława II Jagiełły na Wawelu, lata 20./30. XV wieku mały|Pieczęć majestatyczna duża Władysława II Jagiełły z 1389 roku mały|Wyobrażenie Władysława Jagiełły. Rys. Jan Matejko (XIX w.). thumb|Władysław Jagiełło namalowany przed 1418 r. w kaplicy św. Trójcy na zamku w Lublinie Władysław II Jagiełło (, , ur. ok. 1362 lub ok. 1352, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – założyciel dynastii Jagiellonów, wielki książę litewski i książę witebski w latach 1377–1381 i 1382–1401, od 1386 iure uxoris król Polski, najwyższy książę litewski 1401–1434. Syn wielkiego księcia Olgierda i jego drugiej żony Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra, wnuk Giedymina. Ojciec królów Władysława III i Kazimierza IV, dziadek kanonizowanego Kazimierza.
Był najdłużej panującym polskim monarchą. Objął tron wielkoksiążęcy w Wilnie po śmierci ojca w 1377. Początkowo wspierany przez swego stryja Kiejstuta, później popadł z nim w konflikt i pozbawił wszelkiej władzy. 14 sierpnia 1385 roku zawarł z Koroną Królestwa Polskiego unię w Krewie, zobowiązując się do przyjęcia chrztu, chrystianizacji Litwy oraz poślubienia królowej polskiej Jadwigi w zamian za tron polski, który objął rok później.