mały|317x317px|Grób Witolda Grabowskiego Witold Jerzy Grabowski (ur. 19 marca 1898 w Suchumi, zm. 25 października 1966 w Londynie) – polski prawnik, minister sprawiedliwości, naczelny prokurator od 16 maja 1936 do 30 września 1939, oskarżyciel w procesie brzeskim.

Życiorys Był synem Włodzimierza Romana i Janiny z domu Kossowskiej. Do gimnazjum uczęszczał w Batumi i Rostowie nad Donem, którą Szkołę średnią ukończył z odznaczeniem. Egzamin maturalny zdał 2 maja 1915 r. Następnie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim w Rostowie (ewakuowanym z Warszawy), które przerwał po dwóch latach nauki. W tym czasie był członkiem organizacji Polska Młodzież Akademicka „Polonia”. Następnie studiował prawo. Został aresztowany przez bolszewików w Rostowie i skazany na śmierć, lecz uciekł przed wykonaniem kary. Ponownie aresztowano go w Taganrogu, jednak jeszcze raz zbiegł. Porzucił studia prawnicze.

Lata 1915–1920 W czasie wojny domowej w Rosji walczył w 4 Dywizji Strzelców Polskich pod komendą gen. Żeligowskiego na Kubaniu i w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. Brał udział w walkach na Kubaniu;