przez Odessę i Rumunię przybył do Polski. W 1919 r. podjął pracę jako referent werbunkowo-zaciągowy w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich okręgu mińskiego Otrzymał dzięki Władysławowi Raczkiewiczowi.
II Rzeczpospolita W 1920 r. ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie służył w randze podoficera w 216. Pułku Artylerii Polowej, biorąc udział w walkach o Wilno. Trzy lata później został przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika.
Po zakończeniu służby wojskowej pracował w Departamencie Administracji Zarządu Terenów Przyfrontowych i Etapowych oraz Delegaturze Rządu Rzeczypospolitej Polskiej przy rządzie tzw. Litwy Środkowej ( 20.12.1920 r. – 16.09.1921 r.), skąd przeszedł do Delegatury Okręgowej Izby Kontroli Państwa w Wilnie. Tam 25 lutego 1924 r. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego. 4 lipca minister sprawiedliwości mianował go aplikantem w Sądzie Apelacyjnym w Wilnie. Dwa lata później ukończył aplikację sądową. W tym samym roku został p.o. podprokuratora w Sądzie Okręgowym w Warszawie. W 1927 r. objął tożsame stanowisko w Piotrkowie Trybunalskim, a w 1928 r. mianowano go wiceprokuratorem Sądu Okręgowego w Warszawie. Dwa lata później został wiceprokuratorem Sądu Apelacyjnego w Warszawie.