Mieszkańcy Okinawy, podobnie jak Tajwańczycy i Koreańczycy, doświadczali dyskryminacji społecznej.
Podczas II wojny światowej na Okinawie miała miejsce jedna z najkrwawszych bitew (zob. bitwa o Okinawę). W trwających blisko trzy miesiące walkach (kwiecień–czerwiec 1945 r.) zginęło ponad 94 tys. cywili, 100 tys. Japończyków oraz 14 tys. Amerykanów. Po wojnie Okinawa została oderwana od Japonii i dostała się na 27 lat pod amerykańską okupację wojskową. Amerykanie wybudowali tu liczne bazy wojskowe, zagarniając pod nie jedną piątą powierzchni wyspy.
Przez pewien czas Amerykanie łudzili się, że uda im się oderwać Okinawę na trwałe od Japonii i prowadzili politykę promowania lokalnej kultury, mając w zamyśle odrodzenie tożsamości narodowej Riukiu. Jednak autorytarny sposób sprawowania władzy oraz narastający konflikt wokół baz pchnął Okinawiańczyków ponownie w ramiona Japonii. Okinawiańczycy zaczęli ostentacyjnie manifestować swą japońskość, wywieszając np. japońską flagę narodową, która była tu zabroniona. W latach sześćdziesiątych zawiązali ruch społeczny na rzecz zwrotu Okinawy do macierzy (sokoku fukki undō), który skłonił Amerykanów do podjęcia rozmów z Japonią na temat zakończenia okupacji Okinawy.