Osiągał on około 35 cm wysokości, charakteryzował się wypukłym grzbietem oraz prawdopodobnie cętkowanym umaszczeniem. Jego kończyny przednie zakończone były czterema palcami, a tylne trzema, co ułatwiało poruszanie się po miękkim, leśnym podłożu. Rekonstrukcja budowy Eohippusa opiera się na analizie licznych szczątków szkieletowych odkrytych zarówno w Ameryce Północnej, jak i w Europie .

Hyracotherium wczesny eocen około 56–50 mln lat temu Pierwsze ssaki uznawane za przodków koni pojawiły się w dolnym eocenie, niemal 60 milionów lat temu na obszarze Europy i Ameryki Północnej. Za kluczowego przodka wszystkich współczesnych koniowatych uznaje się rodzaj Hyracotherium. Ich szczątki wskazują, że w wyglądzie nie przypominały współczesnych koni. Były to niewielkie osobniki wielkości lisa (6–8 kg), miały miękkie pazury zamiast kopyt, niskokoronowe zęby służące do miażdżenia liści, wydłużony grzbiet i nisko osadzoną głowę. Sylwetką przypominały małe jelenie lub antylopy dujker, osiągając rozmiary od kota do lisa. Kończyny były cienkie, przednie z czterema, tylne z pięcioma palcami, przy czym pierwszy i piąty palec były słabo rozwinięte, a dominujący trzeci palec wskazuje, że były prawdziwymi nieparzystokopytnymi (niektórzy podają, że miały cztery palce w kończynach przednich i trzy w tylnych).