Jego dalsza ewolucja pozostawała w ścisłym związku ze zmianami środowiskowymi zachodzącymi w eocenie. W tym okresie klimat Ziemi stopniowo stawał się coraz cieplejszy i bardziej suchy, co doprowadziło do zaniku zwartych lasów oraz rozprzestrzenienia się otwartych formacji stepowych, z dominacją roślinności trawiastej i jedynie rozproszonymi skupieniami drzew. Częste susze sprzyjały występowaniu pożarów, rozprzestrzeniających się na dużych obszarach. W takich warunkach przeżycie wymagało sprawnego i szybkiego poruszania się, co stało się czynnikiem selekcyjnym w dalszym rozwoju koniowatych. W toku długotrwałej ewolucji dochodziło do stopniowej pionizacji dłoni i stóp, redukcji liczby palców oraz wykształcenia kopyt. Równocześnie następowało wydłużenie kości kończyn, a stawy przybierały bardziej stabilną, blokową budowę.
Na poziomie Hyracotherium doszło do adaptacyjnej radiacji zarówno w Eurazji, jak i w Ameryce Północnej, gdzie powstało kilka rodzajów hyrakoteriinin, w tym formy większe. Proces ten wiązał się z przystosowaniem do różnych siedlisk i typów pokarmu.