Po wymarciu palaeoteriów w starszym oligocenie na obszarze Europy w młodszej części wczesnego trzeciorzędu nie występowały już jednokopytne o cechach koniowatych. Odmienna sytuacja panowała w Ameryce Północnej, gdzie można prześledzić dalszy, zróżnicowany rozwój kilku linii nieparzystokopytnych. W górnym oligocenie od Mesohippus wyodrębniła się kolejna linia ewolucyjna, prowadząca przez Parahippus do Merychippus. Równolegle procesy różnicowania doprowadziły do powstania rodzaju Miohippus, znanym z kilkunastu gatunków, który na przełomie oligocenu i na początku miocenu reprezentował kolejny etap specjalizacji w obrębie linii prowadzącej do współczesnych koniowatych. Miohippus reprezentował stadium przejściowe między wcześniejszymi formami leśnymi a późniejszymi końmi terenów otwartych. Od tego momentu mamy do czynienia z koniowatymi przystosowanymi do żywienia się trawą, które początkowo opanowały rozległe obszary trawiaste tego kontynentu. Umożliwiło to wykształcenie wysokokoronowych, bezkorzeniowych zębów z odkładaniem cementu. Przedtrzonowce i trzonowce tworzyły po starciu jednolitą powierzchnię żującą, przystosowaną do rozcierania traw.