Recepcja utworu Julian Klaczko, komentując publikację utworu (1858) nazwał go wraz z Czarnymi kwiatami: wzorem wydymanej nicości. Mieczysław Jastrun (1959) uważał Białe kwiaty za arcydzieło, nie dzięki ich nieskazitelności, ale pomimo chropowatości i pokrętnej składni. Jego zdaniem zawierają one treści znacznie przekraczające ich rozmiar, błyszczące w znacznym stopniu przez nieobecność. Zdzisław Libera (1964) uważał, że utwór wymyka się klasyfikacji rodzajowej, wyróżnia się osobliwym kształtem i stanowi zjawisko wyjątkowe, dotąd niepowtarzalne. Alina Witkowska (1964) widziała w utworze walkę przeciw więzom kultury, konwencjom i zużytym środkom wyrazu.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Proza medytacyjna Cypriana Kamila Norwida