Ponieważ władze osmańskie dążyły do modernizacji administracyjnej bez radykalnego przekształcenia hierarchii społecznej, prowadziło to do sprzecznych interpretacji reform przez elity i ludność lokalną w rejonie Góry Liban. Elity lokalne, dążąc do utrzymania włądzy, zaczęły wykorzystywać religię jako punkt odniesienia dla identyfikacji zbiorowej, przyczyniając się do konsolidacji nowych kategorii wspólnotowych. Ponadto mocarstwa europejskie, rywalizująć o lojalność lokalnych mieszkańców deklarowały ochronę wybranych grup społecznych — Francja, Maronitów, a Wielka Brytania, Druzyjczyków, pogłębiając podziały między grupami etno-religijnymi.
W rezultacie, w społeczeństwie dotychczas funkcjonującym w ramach współpracy między przedstawicielami licznych wierzeń, zaczęły kształtować się nowe formy legitymizacji politycznej, które sprzyjały organizowaniu życia publicznego w Górze Liban według podziałów wyznaniowych.