Powstanie Kisrawan a reformy Tanzimatu Kształtujący się sektarianizm znalazł swoje ujście w powstaniu, które wybuchło w 1858 roku w maronickim dystrykcie Kirasawan, w kontekście sporów wewnętrznych wśród szejków rodu Chazinów. Lokalni chłopi, ośmieleni reformami Imperium Osmańskiego, wykorzystali niestabilną sytuację regionalną, aby sprzeciwić się nadmiernym podatkom i wymuszonym zobowiązaniom wobec lokalnych szejków. Odwołując się do obietnic Tanzimatu o „powszechnej równości i pełnej wolności”, domagali się formalnej reprezentacji poprzez wybieranych wakilów (przedstawicieli) oraz równości między szejkami a ludnością wiejską równości.
Przywłaszczając sobie język reform, kwestionowali utrwaloną hierarchię społeczną. W ich interpretacji Tanzimat oznaczał równość nie tylko między wspólnotami religijnymi, lecz także w ich obrębie. Powstanie ujawniło jedynie, jak silne były odczuwane krzywdy społeczne i rosnąca przynależność wyznaniowa w podzielonym społeczeństwie Góry Liban. W dystryktach, gdzie chrześcijanie podlegali druzyjskim właścicielom ziemskim, postulaty równości społecznej przeplatały się z apelami o solidarność konfesyjną.