Autor licznych wierszy, pierwszy napisał w 1877 na srebrne wesele rodziców, opublikowano go w „Gazecie Górnośląskiej”. Pięć lat później publikuje kolejne wiersze w tym wydawnictwie, m.in. „Śmierć” (Gazeta Górnośląska nr 64), „Zabobon” (nr 77), „Módl się i pracuj” (nr 78). Jest autorem rękopiśmiennych zbiorów „Diarium” oraz „Dumki z ojczystego kraju”. Większość z nich ma charakter patriotyczny, religijny, moralizatorski, czasem autobiograficzny. Podpisywał je pseudonimem J.L., identycznym z pseudonimem ojca.

W 1884 roku wyrzucony z pracy jako "polski agitator", w poszukiwaniu źródła utrzymania przeniósł się do Pomiarek k. Truskawca, gdzie znalazł pracę jako maszynista przy szybach naftowych. Trzy lata później zatrudnił się w uruchamianej kopalni nafty w Rajsku.

Powrócił na Śląsk w 1889, podjął pracę w kopalni Schlesiengrube (Śląsk) w Chropaczowie, następnie w kopalni „Heintzgrube” (później „Rozbark”) w Bytomiu. Publikował wówczas swoje patriotyczne wiersze w „Gazecie Górnośląskiej” oraz „Katoliku”.

Ważniejsze wiersze "Zabobon" "List I.