Oprócz centrali w Krakowie bank miał kilkanaście oddziałów w większych miastach GG, najczęściej w dotychczasowych siedzibach Banku Polskiego i zatrudniał głównie byłych pracowników tego banku. Podporządkowany był całkowicie władzom niemieckim i realizował ich politykę polegającą na zwiększaniu ilości pieniądza w obiegu, co obniżało stopę życiową ludności. Finansował również bezpośrednio potrzeby władz Generalnego Gubernatorstwa.
Bank rozpoczął oficjalną działalność 8 kwietnia 1940 r. Pierwsza emisja banknotów miała jednak datę 1 marca 1940 r. Były to nominały: 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100 i 500 złotych. Druga emisja – z 1 sierpnia 1941 r. – objęła nominały 1, 2, 5, 50, 100 złotych. Pod koniec istnienia Generalnego Gubernatorstwa łączna wartość wyemitowanych banknotów obydwu emisji sięgnęła 10 183 milionów złotych. Banknoty były drukowane w Wiedniu, w niemieckim przedsiębiorstwie, do którego włączono dawną Państwową Wytwórnie Papierów Wartościowych w Warszawie oraz w Drukarni Banku Emisyjnego w Krakowie. Banknoty nazywano potoczne złotymi krakowskimi lub młynarkami. Na przedniej stronie przedstawiały wizerunki postaci (popiersia), na niektórych również personifikacje. Najwyższy nominał (500 złotych) miał na tej stronie wizerunek górala (na odwrotnej – Tatry), stąd potocznie nazywano go góralem.