Później tę taktykę na grunt włoski przeniósł trener Nereo Rocco, używając podobnego systemu w klubach Triestina Calcio oraz Padova Calcio.
Taktyka Rocco, często uważana za pierwsze prawdziwe catenaccio, zaprezentowana została po raz pierwszy w 1947 roku z Triestiną: zespół grający w ustawieniu 1-3-3-3, nastawiony przede wszystkim na defensywę, zaskakująco zakończył rozgrywki Serie A na drugim miejscu. Później catenaccio zaczął wykorzystywać Inter.
Taktyka ta pozostawała popularna aż do finału Pucharu Europy w roku 1967, gdzie Inter spotkał się z Celtikiem Glasgow. Zespół z Mediolanu prowadził 1:0 od 8. minuty dzięki wykorzystanemu przez Sandro Mazzolę rzutowi karnemu. Od tego momentu Włosi pozostawali pod ciągłym atakiem słynącego z ofensywnej gry Celtiku. Zespół z Glasgow ostatecznie wygrał spotkanie 2:1, dokonując w czasie gry ponad czterdziestu prób zdobycia bramki. Mecz ten obnażył wady systemu catenaccio, a sam Herrera przyznał po nim, że "Celtic wygrał zasłużenie, a jego zwycięstwo było dobre dla piłki".
Catenaccio dziś