Gospodarka kolonii. Zbieranie kauczuku lewo|mały|308x308px|Mężczyźni zbierający kauczuk (okolice Lusambo, region Kasai) W początkowych pięciu latach istnienia kolonii gospodarka opierała się głównie na handlu kością słoniową. W samym roku 1897 wywieziono z kraju 245 ton kości słoniowej. Na skutek tak dużego eksportu belgijskie miasto Antwerpia stała się największym na świecie centrum dystrybucji kości słoniowej. Handel nie przynosił jednak dochodów samemu królowi a głównie prywatnym przedsiębiorcom. Do 1890 roku król wydał 19 milionów franków na inwestycje w Kongu, a zarobił jedynie kilkadziesiąt tysięcy.
Sytuacja uległa ogromnej zmianie na początku lat 90. XIX wieku, gdy gwałtowny rozwój przemysłu wywołał olbrzymi popyt na kauczuk, który był surowcem niezbędnym do produkcji wszelkich wyrobów gumowych. Leopold podporządkował gospodarkę swojej kolonii pozyskiwaniu kauczuku naturalnego, którego rosnące ceny na giełdach towarowych gwarantowały mu olbrzymie zyski. Pozyskiwanie kauczuku wzrastało dynamicznie w ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku. W 1891 wytwarzano jedynie kilkaset ton, w 1896 1,3 tys. ton a w 1901 6 tys. ton. Wszystkie zyski z eksploatacji kauczuku trafiały do Belgii.