W polityce wewnętrznej wspierał ideologię katolicką; nie zezwalał dysydentom na odbywanie synodów w Krakowie i przyczynił się do banicji F. Lismanina, niemniej pracował nad pogodzeniem wyznań, a w roku 1558 domagał się na sejmie, soboru narodowego obok egzekucji praw. Był zwolennikiem wzmocnienia władzy królewskiej, na sejmie egzekucyjnym 1562/1563 roku poparł projekt egzekucji królewszczyzn. Posiadał dużą wiedzę prawniczą, słynął jako znakomity mówca i mecenas sztuki.
Twórczość Ważniejsze dzieła i mowy Itinerarium podróży do Włoch z lat 1540–1541, autograf znajdował się w Bibliotece Poturzyckiej we Lwowie, rękopis nr 58; obszerne streszczenie ogł. K. Hartleb Jan z Ocieszyna Ocieski..., Lwów 1917; fragmenty (opis Florencji z 1541) przedr. W. Tomkiewicz, Pisarze polskiego Odrodzenia o sztuce, Wrocław 1955, Teksty Źródłowe do Dziejów Teorii Sztuki, t. 4 Mowa na sejmie lubelskim 1544 (odpowiedź J. Tarnowskiemu), podał Ł. Górnicki Dzieje w Koronie Polskiej, Kraków 1637; przedr.: pt. Mowa, czyli odpowiedź na mowę Jana z Tarnowa, w: Mowy wyborne z różnych polskich krasomówców dziejopisów wyjęte, Lublin 1759; K. Mecherzyński Historia wymowy w Polsce, t. 1, Kraków 1856, s. 408–409; A. Małecki Wybór mów staropolskich świeckich sejmowych i innych, Kraków 1860;