William Barker Cushing (ur. 4 listopada 1842 w Delafield, zm. 17 grudnia 1874 w Waszyngtonie) – oficer Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, komandor porucznik, znany głównie z zatopienia konfederackiego okrętu pancernego CSS „Albemarle”.

Życiorys Urodził się w Delafield w Wisconsin, ale wychowywał się głównie w stanie New York. W latach 1857–1861 studiował w Akademii Marynarki Wojennej USA, lecz został stamtąd wydalony za słabe wyniki w nauce i brak dyscypliny. Jednakże po wybuchu wojny secesyjnej w Ameryce, został przywrócony do Akademii. W 1862 został promowany na stopień kapitana marynarki (lieutenant).

Odznaczył się następnie podejmowaniem wielu ryzykownych akcji, wykazując dużą inicjatywę (w biografii z 1997 nazwano go „komandosem Lincolna” (Lincoln's Commando).

Służył w działaniach wojennych na rzekach, głównie Karoliny Północnej, jako oficer na kanonierce „Commodore Perry”, następnie dowodził parowcem „Ellis”. 24 listopada 1862 „Ellis” utknął na mieliźnie na rzece New River, po czym następnego ranka odpierał ataki wojsk konfederackich, podpalając w końcu unieruchomiony okręt i ewakuując się z załogą na zdobytym szkunerze.