Dowodził następnie kanonierkami „Commodore Barney”, „Shokokon” i do końca wojny „Monticello”.

W nocy z 27 na 28 października 1864 dowodził kutrem parowym „Numer 1” w ochotniczej misji, która zakończyła się zatopieniem konfederackiego okrętu pancernego CSS „Albemarle” w Plymouth w Karolinie Północnej, za pomocą miny wytykowej. Na skutek wybuchu, kuter również zatonął i z jego załogi uratowały się tylko dwie osoby, w tym on sam. Akcja ta uczyniła go sławnym i został awansowany na komandora podporucznika (Lieutenant Commander). W styczniu 1865 odznaczył się w desancie marynarki na Fort Fisher w Karolinie Północnej.

Po wojnie służył jako oficer na slupie USS „Lancaster”. W 1872 awansowany na komandora porucznika (Commander). W latach 1873–1874 dowodził slupem USS „Wyoming”. Podczas remontu okrętu w stoczni w Waszyngtonie, zachorował i zmarł 17 grudnia 1874.

Rodzina Miał dwóch braci, z których jeden zginął w bitwie pod Gettysburgiem w 1863, a drugi w walkach z Apaczami w 1871.

Pamięć W uznaniu zasług Cushinga, jego nazwiskiem nazwano pięć amerykańskich