Andrzej Zborowski herbu Jastrzębiec (ur. ok. 1525, zm. w 1598 roku) – miecznik koronny i krakowski (w 1570 roku), marszałek nadworny koronny (lata 1574-1589), kasztelan sanocki (w 1580 roku), kasztelan biecki (w 1590 roku), starosta radomski, kalwinista.
Syn Marcina Zborowskiego, podczaszego koronnego i kasztelana kaliskiego oraz Anny Konarskiej z Góry h. Abdank (1499-1575). Miał sześciu braci (jednym z nich był niesławny Samuel Zborowski) i sześć sióstr. Jako jedyny z rodzeństwa przeszedł na katolicyzm.
Studiował we Frankfurcie nad Odrą, w Wittenberdze, Moguncji i Wiedniu w latach 1557–1562.
Poseł na sejm 1569 roku z województwa sandomierskiego, poseł na sejm konwokacyjny 1573 roku, podpisał akt konfederacji warszawskiejPosłowie ziemscy koronni 1493–1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 184, 218..
Porucznikował u Zborowskiego, Bronisława Samuela (z rodu Gruszeckich herbu Lubicz), który potem był wojskim i łowczym czernihowskim.
Ożenił się z Barbarą Jordan (zm. 1605), wdową po ks. Piotrze Zbaraskim, i od 1575 miał z nią sześcioro dzieci - trzech synów: Marcina Dersława (zm. 1613), Spytka (zm.