1608) i Andrzeja (1583 – 1630) – kasztelana oświęcimskiego, ożenionego z Anną Trach; oraz trzy córki: Helenę, Katarzynę i Mariannę.
Poparł wraz z braćmi elekcję Henryka Walezego, który z wdzięczności uczynił go marszałkiem nadwornym koronnym. W 1575 roku w czasie wolnej elekcji głosował na cesarza Maksymiliana II HabsburgaEwa Dubas-Urwanowicz, Koronne zjazdy szlacheckie w dwóch pierwszych bezkrólewiach po śmierci Zygmunta Augusta, Białystok 1998, s. 294.. W 1576 popierał Stefana Batorego, lecz pominięty w nadawaniu urzędów, przeszedł do obozu prohabsburskiego. Był przeciwnikiem Jana Zamoyskiego. W 1587 roku podpisał elekcję Maksymiliana III Habsburga. Stanął na czele wyprawy zbrojnej pretendenta do tronu polskiego, arcyksięcia Maksymiliana, w 1588 roku. W czasie bitwy pod Byczyną dostał się wraz ze swoim protektorem do polskiej niewoli.
Przypisy