Douglas F6D Missileer – amerykański pokładowy samolot myśliwski obrony powietrznej floty, zaproponowany Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, w odpowiedzi na konkurs ogłoszony w 1957 roku.
Pierwszy prototyp F6D-1 miał ważyć 22 650 kg i miał być napędzany dwoma turbowentylatorowymi silnikami Pratt & Whitney TF30-P-2 bez dopalaczy, zoptymalizowanymi do niskiego zużycia paliwa, a nie nadania maszynie dużych prędkości. Samolot miał latać z prędkościami poddźwiękowymi, ale w zamian miał charakteryzować się długim czasem lotu dochodzącym do 6 godzin i promieniem działania 150 Mm od lotniskowca.
Samolot miał posiadać proste skrzydła oraz silniki zamontowane u ich nasady po obu stronach kadłuba, co upodabniało go do innej maszyny wytwórni Douglas Aircraft Company F3D Skyknight, ale w powiększonej wersji. Konfiguracja taka była bardzo charakterystyczna dla konstruowanych ówcześnie samolotów szturmowych, takich jak radziecki Su-25 czy amerykański Northrop A-9. Wyposażenie elektroniczne maszyny miał stanowić impulsowy radar dopplerowski Westinghouse AN/APQ-81 o zasięgu 220 km (120 Mm), zdolny do jednoczesnego śledzenia i atakowania 6 celów powietrznych. Głównym uzbrojeniem maszyny miały być opracowywane równolegle pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze AAM-N-10 Eagle o zasięgu 185 km.