Diagnostyka Podstawą rozpoznania ołowicy jest oznaczenie stężenia ołowiu we krwi (BLL, z ). Za badanie rozstrzygające uznaje się oznaczenie w krwi żylnej; w badaniach przesiewowych dopuszcza się pobranie krwi włośniczkowej, jednak podwyższony wynik (≥3,5 μg/dl) powinien zostać potwierdzony oznaczeniem z krwi żylnej. BLL jest wskaźnikiem przede wszystkim niedawnej lub bieżącej ekspozycji, ale ma też znaczenie przy interpretacji wyniku u osób z długotrwałym narażeniem.
Ze względu na nieswoistość objawów diagnostyka bywa uzupełniana badaniami laboratoryjnymi oceniającymi możliwe następstwa działania ołowiu oraz badaniami ukierunkowanymi na mechanizmy toksyczności. W praktyce obejmuje to m.in.: morfologię krwi (z oceną cech niedokrwistości) oznaczenia związane z zaburzeniami syntezy hemu (np. poziom erytrocytarnej) ocenę parametrów gospodarki elektrolitowej ocenę funkcji nerek oraz innych narządów potencjalnie narażonych na uszkodzenie ocenę wybranych mikroelementów, zwłaszcza w kontekście współistniejących niedoborów.