cząstki o średnicy do 1 µm mogą docierać do pęcherzyków płucnych, skąd są wchłaniane w ok. 95%. Większe cząstki osadzające się w górnych drogach oddechowych mogą trafiać do przewodu pokarmowego wskutek odkrztuszania i połykania wydzieliny.

Ołów zawarty w wchłania się stosunkowo łatwo drogą oddechową i pokarmową, a także przez skórę; opisano m.in. szybkie przenikanie tetraetylo- i do krwi oraz ich dystrybucję do narządów, zwłaszcza wątroby i nerek.

Na podstawie samego oznaczenia BLL trudno wnioskować o całkowitym obciążeniu organizmu, m.in. ze względu na magazynowanie ołowiu w kościach. Około 99% ołowiu obecnego w danym momencie we krwi znajduje się w erytrocytach, głównie w postaci związanej z białkami oraz z błoną komórkową. W osoczu istotna część puli pozakrwinkowej jest związana z białkami (m.in. albuminą, γ-globulinami i metaloproteinami), a pozostała z niskocząsteczkowymi ligandami (np. cysteiną); frakcja wolna stanowi jedynie śladową część całkowitej puli ołowiu we krwi. Średni okres półtrwania we krwi kationów Pb2+ niezwiązanych z białkami w cytowanej pracy oszacowano na 25–40 dni.